«هبه ابوندی» را به خاطر دارید؟ شاعر عربزبان غزه، دخترک لاغراندامی که یک روز موشکها توی خانه پیدایش کردند! این داستان کوتاه هبه است؛ زنی که جنگ به او یک داستان بلند بدهکار بود. خبرگزاری مهر/ مجله مهر/ اسماء خواجه زاده: آدمها در دو قدمی مرگ چطور فکر میکنند؟ چطور حرف میزنند؟ چطور زندگی میکنند و از همه مهمتر اینکه چطور میمیرند؟ اینکه یک آدم به چه فکر میکرده و چه آرزوهای کوچک و بزرگی داشته که ناگهان ملکالموت روبرویش ایستاده که «فرصت تمام شده» حرف عجیبی است. با این فرض هرکسی، در هر سنی و در هرجای دنیا بمیرد کلی آرزوی نیمه تمام دارد. «هبه ابوندی» را به خاطر دارید؟ شاعر عربزبان غزه را میگویم؛ دخترک لاغراندامی که یک روز موشکها توی خانه پیدایش کردند! با این مقدمه، روزهای آخر هبه را یک دور ببینیم، لابهلای آرزوهایش زندگی کنیم و در نوشتههایش کمی جستجو کنیم. این داستان کوتاه زنی است که جنگ به او یک داستان بلند بدهکار بود:   ۸ اکتبر ۲۰۲۳: شبِ شهر تاریک است منهای روشنایی موشکها. ساکت است منهای صدای بمبارانها. ترسناک است منهای آرامش دعا. سیاه است منهای نور شهدا. شبت به خیر غزه!   ۹ اکتبر ۲۰۲۳: وقت برای تشییع جنازههای بزرگ و خداحافظیهای شایسته نیست. وقت چندانی وجود ندارد. موشکیها در راه است. اکتفا خواهیم کرد به یک بوسۀ سریع روی پیشانی، به یک خداحافظی با عجله و انتظار برای مرگی جدید. وقت خداحافظی نیست.   ۹ اکتبر ۲۰۲۳: نمیدانیم کداممان زنده میماند تا ماجرا را تعریف کند. شاید هیچکس در غزه زنده نماند تا ماجرا را تعریف کند. اما ما به خدا ایمان داریم. خداوندا رحمتت را بر ما و همه نازل کن. مرگ دارد خانوادهها و محلهها را قلع و قمع میکند.   ۹ اکتبر ادامه مطلب

خبرگزاری مهر؛ گروه مجله _ اسماء خواجه زاده: آنچه امروز میخوانید روایت «نور» است. «نور عاشور» نام دختری اهل غزه است که حقوق میخواند و جنگ او و خانوادهاش را آواره جنوب غزه و «رَفح» کرده است. این روایت، محتوایی است که او در فضای مجازی منتشر کرده است. اینجا غزه است. جایی که بمباران نه فقط جانهای عزیز، که رویاها و آیندهها و لباسعروسها را زیر خروارها خاک دفن میکند و به آنها رنگ آوار میزند! * مثل هر دختری که رؤیای عروسی و پوشیدن لباس سفید را در سر دارد، هر کاری را که برای مراسم لازم بود انجام دادم. پیراهنی زیبا که وقتی میدیدمش لذت میبردم؛ یقین داشتم هر که آن را ببیند هم انتخابم را تحسین میکند. من و نامزدم «خالد»، تالار را رزرو کردیم؛ نورپردازی و گلآرایی و سایر جزئیات مراسم را هم آماده کردیم؛ خانهای که قرار بود با عشق زیر سقفش زندگی کنیم را هم همینطور… اثاث و طراحی و رنگهایش را طوری چیدیم که شبیه خودمان و قصه زندگیمان باشد. یکی از آداب و رسوم عروسی در نوار غزه این است که عروس، بعد از آماده کردن لباسها و وسایلش، آنها را داخل چمدانهایی تزیینشده میگذارد و طی مراسم کوچکی با حضور نزدیکان، آن وسایل را به خانه جدید میفرستد. آن موقع مادرم برای من پنج دست لباس سنتی فلسطینی گلدوزی کرده بود. لباسها از شدت زیبایی، جادویی بودند و من هیجان و شوق زیادی داشتم که همه، رنگ و طرحهای زیبایشان را ببینند. همه چیز را با خوشحالی آماده کرده بودم که این جنگ لعنتی از راه رسید! سه روز از جنگ گذشته بود که رژیم اشغالگر ما را مجبور کرد از خانههایمان برویم؛ به دلیل اینکه محل زندگی ما منطقه خطر بود! آواره شدیم و با لباسهایی از خانه بیرون زدیم که یک روز، دو روز، یا یک هفته تنمان بود. البته؛ادامه مطلب

اسماء خواجه زاده مترجم کشورمان در ایام عملیات طوفان الاقصی و نیز تهاجم وحشیانه اشغالگران علیه مردم غزه اقدام به ترجمه روزنوشت های مردم غزه و سایر عرب زبانان در واکنش به این اتفاق کرد؛ روایت هایی ساده که اغلب از زبان مردم عادی غزه روایت می شود و بیانگر رنج و خشمی است که این مردم در سال های اخیر از اشغالگری متحمل شده اند. این گزارش اختصاص به خواندن این روایت ها دارد و هیچ تحلیل دیگری نیاز ندارد چرا که این قدر رسا نوشته شده که آن را بی نیاز از تفسیر و تحلیل می کند. عرفات الحاجی: گریه نکنید، همدردی واظهار همبستگی نکنید. توقف جنگ یا محکوم کردن قاتلان جنایتکار فایده ای ندارد. خون ما روی دست همه شماست. در غزه هرکه را دوست داشتیم، سلاخی کردند و هرچه می شناختیم، سوزاندند. وظیفه ما این است که انتقام بگیریم. فقط انتقام بگیریم. فقط انتقام بگیریم. حتی در جنگ 2014 که به نظرم بی رحمانه ترین جنگ بود، چنددقیقه ای وقت داشتیم نفس بکشیم یا فکر کنیم، کجا پناه بگیریم یا برویم. عده ای لااقل فرصت کمک به مجروح ها و محاصره شده ها را داشتند. می توانستیم شهدا را دفن کنیم و اجساد را برداریم. در مقایسه با اتفاقی که الان می افتد، جهنم 2014 بهشت بود. تمیم البرغوثی: ابومازن سقوط می کند و تشکیلات در رام الله سقوط می کند! این جنایت و تمام جنایت های بعدش بر گردن اسرائیل و تمام کسانی است که حمایتش می کنند.اسرائیل رژیمی است که تعادل عقلی ندارد. از میلیون ها نفر در شمال غزه می خواهد خانه هایشان را ترک کنند. دیوانه اند؟! اگر این کار را بکنیم، چه چیز مانعش می شود؛ همین را از اهالی ضفه یا داخل کشور نخواهد و نگوید فردا از آنجا بروند؟ این آخرین جنگ اسرائیل است: به پایان می رسد یا به پایان می رسد. رضوان الاخرس نادامه مطلب

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «ربا حسان» از زنان مقاوم فلسطینی است که از اوضاع و آنچه امروز در غزه می گذرد نوشته است. او می گوید چند بار دیگر آوارگی از سرزمینش را تجربه کرده اما این بار از تجربه آخر خود که توسط اسماء خواجه زاده به فارسی ترجمه شده، چنین روایت می کند:  من «ربا» هستم. تا حالا پنج بار در جنگ آواره شدهام. از «بیت حانون» تا «تل الزعتر» تا اردوگاه «جبالیا» و بعد «دیر البلح» که دو بار آنجا جابهجا شدیم. آخرین بار هم «رفح». من با هربار آوارگی مقداری از اشتیاقم به زندگی را از دست میدادم. از جمع کردن خودم در مکانها خسته شدم. یادم میآید در دیر البلح، وقتی داشتیم جابهجا میشدیم وسط راه ایستادم؛ دلم میخواست به طرف خانه خودمان بروم نه به سمت پناهگاه. مرگ برایم اهمیتی ندارد. آیا زندگی ارزش اینهمه ماجرا برای نجات پیدا کردن را دارد؟ در ذهنم جمله مولایمان علی تکرار میشد: «این دنیای شما نزد من از آب بینی بز بیارزشتر است.» جنگ اینجا، یک جنگ نیست بلکه چندین جنگ است. جنگهای آب و غذا و جابهجایی و حتی سرما. بدنم را به غذای کم عادت داده بودم و حتی اگر در روز یک لقمه غذا میخوردم تأثیری روی من نداشت اما سختترین موضوع، کمبود آب بود. روزی که با هشت نفر از اعضای خانوادهام به جبالیا آواره شدیم، باید فقط دو لیتر آب استفاده میکردیم! این دو لیتر آب هم برای نوشیدن بود هم رفتن به توالت. من روزی یک بار آب میخوردم تا مجبور نباشم بروم توالت، و سهمم از آب نوشیدنی را برای وضو نگه میداشتم، که آن را هم بعدها تیمم میکردم. ما در جنگ همهچیز را بازیافت میکنیم. مثلا تفالۀ قهوه را نگه میداریم و مقداری آب به آن اضافه میکنیم و میگذاریم دو روز بماند و تخمیر شود. بعد دوباادامه مطلب

نویسنده: عمران عبدالله  کتاب «اسلو 2؛ صلح بدون زمین» در سال 1995 توسط «دار المستقبل العربی» منتشر شد. این کتاب، تتمه کتاب «غزه ـ اریحا؛ صلح آمریکایی» به شمار میآید. با وجود اینکه اندیشمند فلسطینی ـ آمریکایی، ادوارد سعید (1935 ـ 2003) یکی از نخستین کسانی بود که طرفدار ادغام دو دولت بود و در سال 1988 ـ در جلسه مجلس ملی فلسطین در الجزائر (در سالهای 1977 و 1991 عضو آن بود) ـ به نفع برپایی دولت فلسطین رأی داد، و همراه با محمود درویش در ساخت «مدرک اعلام دولت فلسطین» مشارکت کرد؛ در سال 1991 در اعتراض به توافقنامه اسلو و شروط آن که به نظرش غیرقابل قبول بود، از مجلس استعفا داد. سعید در سال 1993 در کتاب خود به نام «صلح بدون زمین» توافقنامه اسلو را محکوم و پیشبینی کرد که «هرگز به برپایی یک دولت واقعا فلسطینی منجر نخواهد شد». و گفت: «سازمان آزادیبخش فلسطین با بقای آن چند نفر در رهبری، خودش را از یک جنبش آزادیبخش ملی به چیزی مانند یک حکومت شهرستانی کوچک تبدیل کرده است». در مقابل نیز، حکومت خودگردان در سال 1995 فروش کتابهای او را در اراضی خود ممنوع نمود اما چند سال بعد، پس از اینکه سعید، عرفات را تحسین کرد که از امضای هر توافقنامهای در کمپ دیوید (سال 2000) خودداری کرده و اجلاس بدون توافقنامه به پایان رسیده، روابط حسنه شد. کتاب «اسلو 2؛ صلح بدون زمین» بهعنوان تتمه کتاب «غزه ـ اریحا: صلح آمریکایی» از «دار المستقبل العربی» منتشر شد و استاد نقد ادبی و ادبیات تطبیقی دانشگاه کلمبیا در این کتاب کلیت انتقادهایش نسبت به توافقنامه اسلو را بیان کرد، و افرادی را که «فلسطینیان متعقل» مینامد و یأس و تسلیم حاکم در طبقات آنها، و احساس ناتوانیشان را سرزنش میکند و آن را در جمله «جایگزین دیگری ادامه مطلب

به گزارش حلقه وصل، نشست نقدوبررسی کتاب «اسطورههای عشق» با حضور اسماء خواجهزاده، مترجم کتاب و جمعی از فعالان فرهنگی به همت موسسه فرهنگی اجتماعی سلمان در کافه عراق حسینیه هنر قم برگزار شد.  بنابرین گزارش، رمان «اسطورههای عشق»؛ ترجمهای است از کتاب «آخر اساطیر الحب» نوشته کمال السید، نویسنده و ادیب عراقی که توسط انتشارات «راه یار» منتشر شده است. در ابتدای این نشست، اسماء خواجهزاده، مترجم کتاب ضمن ارائه توضیحاتی درباره این اثر، به معرفی کمالالسید، نویسنده عراقی کتاب و دیگر آثار مکتوب او اشاره کرد و دو مورد از آثار جدید ترجمه شده توسط خود در ارتباط با موضوع عراق از جمله اندیشه سیاسی شهید صدر اشاره کرد.  خواجه زاده در پاسخ به این سوال که «اسطورههای عشق» چه دورهای از عراق را روایت میکند، عنوان داشت: داستان کتاب از اواسط دهه شصت میلادی شروع شده و تا ابتدای دهه هشتاد ادامه دارد. نویسنده توانسته فضای خفقان و خشونت و ترس عمومی از رژیم بعث عراق را به زیبایی ترسیم کند.  وی در خصوص میزان واقعیت داشتن داستان کتاب اظهار داشت: اصل داستان این کتاب واقعی بوده و در کتاب «مذکرات سجینه» نوشته علی العراقی آمده است. علی العراقی و همسرش فاطمه العراقی در این کتاب سرنوشت دهها زن عراقی را که در زندانهای بعث شهید شدند، به صورت مستند و با مدارک فراوان بیان کردهاند و این کتاب و شهیده میسون غازی، سوژه کتاب «اسطورههای عشق» در عراق معروف هستند. این مترجم افزود: «اسطورههای عشق»، رمانی عاشقانه و انقلابی است و مبارزات دانشجویان و نخبگان عراقی با رژیم بعث عراق را به تصویر میکشد و به اثرگذاری افکار و اندیشههای شهید صدر و بنت الهدی صدر بر نخبگان و جوانان عراقی میپردازد. از سویی بیانادامه مطلب

نویسنده: عمران عبدالله  کتاب «اسلو 2؛ صلح بدون زمین» در سال 1995 توسط «دار المستقبل العربی» منتشر شد. این کتاب، تتمه کتاب «غزه ـ اریحا؛ صلح آمریکایی» به شمار میآید. با وجود اینکه اندیشمند فلسطینی ـ آمریکایی، ادوارد سعید (1935 ـ 2003) یکی از نخستین کسانی بود که طرفدار ادغام دو دولت بود و در سال 1988 ـ در جلسه مجلس ملی فلسطین در الجزائر (در سالهای 1977 و 1991 عضو آن بود) ـ به نفع برپایی دولت فلسطین رأی داد، و همراه با محمود درویش در ساخت «مدرک اعلام دولت فلسطین» مشارکت کرد؛ در سال 1991 در اعتراض به توافقنامه اسلو و شروط آن که به نظرش غیرقابل قبول بود، از مجلس استعفا داد. سعید در سال 1993 در کتاب خود به نام «صلح بدون زمین» توافقنامه اسلو را محکوم و پیشبینی کرد که «هرگز به برپایی یک دولت واقعا فلسطینی منجر نخواهد شد». و گفت: «سازمان آزادیبخش فلسطین با بقای آن چند نفر در رهبری، خودش را از یک جنبش آزادیبخش ملی به چیزی مانند یک حکومت شهرستانی کوچک تبدیل کرده است». در مقابل نیز، حکومت خودگردان در سال 1995 فروش کتابهای او را در اراضی خود ممنوع نمود اما چند سال بعد، پس از اینکه سعید، عرفات را تحسین کرد که از امضای هر توافقنامهای در کمپ دیوید (سال 2000) خودداری کرده و اجلاس بدون توافقنامه به پایان رسیده، روابط حسنه شد. کتاب «اسلو 2؛ صلح بدون زمین» بهعنوان تتمه کتاب «غزه ـ اریحا: صلح آمریکایی» از «دار المستقبل العربی» منتشر شد و استاد نقد ادبی و ادبیات تطبیقی دانشگاه کلمبیا در این کتاب کلیت انتقادهایش نسبت به توافقنامه اسلو را بیان کرد، و افرادی را که «فلسطینیان متعقل» مینامد و یأس و تسلیم حاکم در طبقات آنها، و احساس ناتوانیشان را سرزنش میکند و آن را در جمله «جایگزین دیگری ادامه مطلب

ترجمه قسمتی از شعر «حب بلا حدود» نزار قبانی یا سیدتی:لا أتذکر إلا صوتکحین تدق نواقیس الآحاد.لا أتذکر إلا عطرکحین أنام على ورق الأعشاب.لا أتذکر إلا وجهک..حین یهرهر فوق ثیابی الثلج..وأسمع طقطقة الأحطاب.. :: بانوی من! جز صدای تو چیزی را به یاد نمیآورم وقتی یکشنبه ناقوس کلیساها به صدا در میآید... جز بوی خوش تو چیزی را به یاد نمیآورم وقتی روی چمنها به خواب میروم... جز روی تو چیزی را به یاد نمیآورم وقتی برف از بالای لباسم سُر میخورد  و صدای شکستنِ هیزمها را میشنوم... شعر: نزار قبانی ترجمه: اسماء خواجهزاده ادامه مطلب

«لأنی احبک عادت الألوان إلی الدنیا/ چون دوستت دارم رنگها به دنیا برگشتند» مجموعهای از اشعار عاشقانه از شاعر زن مشهور جهانِ عرب است که انتخاب و به فارسی ترجمه شده و به صورت دوزبانه عربی – فارسی توسط نشر پرنده منتشر شده است. به گزارش روابط عمومی نشر پرنده؛ این کتاب که توسط اسماء خواجهزاده ترجمه شده مجموعهای است از صدوشانزده شعرِ عاشقانه از چهلونه شاعر زن مطرحِ جهانِ عرب است که به فارسی ترجمه شده و به صورت دوزبانه توسط نشر پرنده به بازار کتاب عرضه شده است. در این گزارش آمده است: از اوایل قرن پیش دروازههای بهشت کلمات به روی زنان عرب زبان نیز گشوده شد و حاکمیت مطلق مردان بر شعر عرب را به چالش کشید. حالا جهان شاهد نوآوریها و خلاقیتها و آفرینشهایی است که نمونههای بینظیری را به تجارب پیشین شاعرانه افزود و روایتی زنانه از پرمایهترین دگرگونی حسِ آدمی، یعنی عشق را به جهان ارائه کرد و نشان داد زنان عرب در سخنوری چنان بر تخت ظرایف کلام تکیه زدهاند که مردان مدعی را در خلقِ کلمات به رقابت میطلبند. چاپ دوم «چون دوستت دارم رنگها به دنیا برگشتند» در ۲۸۴ صفحه با قیمت ۱۲۷۸۰۰ تومان در کتابفروشی های کشور در اختیار علاقه مندان است. از اینجا وارد سایت پرنده شوید ادامه مطلب

ـ کتاب «سبیلیات» نوشته فهد اسماعیل نویسنده کویتی با ترجمه اسماء خواجه زاده توسط انتشارات شهرستان ادب چاپ و روانه باز نشر شد. جنگ پدیدهای است بیرحم و جانفرسا که وقتی به جایی هجوم بیاورد، هر کس به تناسب داشتههای خویش، از آن زخم میخورد و سهم برمیدارد. جنگ هشت ساله ایران و عراق، با توجه به طولانی بودن مدت آن، حادثهای است که برای هر یک از طرفین، تبعات بیشماری به همراه داشته که برخی از این تبعات، در کتابهای مختلف دوران دفاع مقدس جلوهگر شده و خواهد شد. کتاب «سبیلیات» به سرنوشت «امقاسم» و تماشای جنگ از زاویه نگاه او اختصاص دارد؛ او که به همراه همسر و فرزندان و نوههایش در «سبیلیات» زندگی میکند، به دستور ارتش وقت عراق، مجبور به جلای وطن و گریز به مناطق امن در حوالی نجف میشود. قرار است این دوری بیش از سه ماه به طول نینجامد اما پس از مدتی زیست در این ناحیه و طولانیتر شدن مدت موعود، امقاسم تاب دوری از وطن را نمیآورد و شبانه و به دور از چشم فرزندان و نوهها، بار دیگر، مسیر رفته را به همراهی الاغشان، «قدمخیر» باز میگردد تا سرنوشت محتوم خویش را، هر چه که هست، در وطنی که خانه آبا و اجدادی اوست، جستجو کند. این سومین اثر ترجمه پس از «کلیدها» و «من پناهنده نیستم» است که توسط نشر شهرستان ادب عرضه میشود. فهد اسماعیل پایهگذار رمان و شخصیت پیشروی ادبیات داستانی در کویت است که ۴۱ اثر چاپشده دارد. خوانش سبیلیات، بویژه برای کسانی که طالب روایاتی از منظرهایی تازه به جنگ ایران و عراقاند، میتواند جذابیتهای خاص خود را داشته باشد. کتاب «سبیلیات» با ۱۸۴ صفحه منتشر شده است. ادامه مطلب

پرونده جام جم درباره اهمیت دیوار'>دیوار نوشته ها و ادبیات'>ادبیات خیابانی در مناسبات فرهنگی جهان ادب الشوارع؛ روزنامه ای بر دیوار   اسماء خواجه زاده اسم من قشنگ است، اما از بچگی دوست داشتم معصومه باشم، نه به این دلیل که اسم زیبایی است که هست! چون اولین مواجهه من با عشق را نام دختری رقم زد که روی دیوار روبه روی خانه مان توی قلبی بزرگ کنار نام دیگری نشسته بود و باعث شد همیشه فکر کنم یک دختر چقدر می تواند در قلب پسری عمیق شود که آن پسرک برود و رنگ بخرد و یک شب، بی آن که همسایه ها او را ببینند بیاید و روی دیواری که می داند معصومه یا حالا معشوقه اش از کنار آن عبور می کند اسمش را توی یک قلب بزرگ کنار اسم خودش بنویسد. یا فکر کنم به این که معصومه اول که اسم خودش را روی دیوار دیده چه کار کرده؟ بار دوم چطور؟ اصلا دیده؟! سر می زند که ببیند هنوز نامش روی دیوار هست یا نه؟! حالا کجاست؟! آن پسر توانسته اسم معصومه را از سینه دیوار بردارد و لای برگه های شناسنامه اش پنهان کند یا نه؟! هرچه باشد معصومه از نگاه من خوشبخت ترین زن دنیاست، حتی اگر تمام دستاوردش از زندگی عاشقانه همین دیوارنوشته باشد. دیوارنوشته ای که هیچ گاه من نداشتم! خانم ها، شما برای خودتان دیوارنوشته دارید؟!  آنها چطور به دنیا آمدند؟ دیوارنوشته ها عمری به اندازه تاریخ دارند، آنها در واقع با تاریخ به دنیا آمده اند، زیرا تاریخ از زمانی شروع شد که به روایت درآمد و اولین سبک از روایت، دیوارنوشته بود.دیوارنوشته ها کم کم از غارها بیرون آمدند  اما در هیاهوی تلویزیون ها، در ورق خوردن روزنامه ها و در چشمک زدن تابلوهای نئونی گم شدند. اینترنت آن قدر قد کشید که نه تنها دیوارنوشته ها که بسیاری از نوستالژی ها را در خودش بلعید اما مثل بسادامه مطلب

متن نوحه «روحی مشتاقة» باسم کربلایی وحی مشتاقه وبعید الدرب روحی والینتظر لیله صعب روحی واحبابی بدیار الغرب روحی یاجرح عاش بدلیلی ما ترکنی ولا نسانی ولا نسیته للبقیع ابعث سلامی والمدامع یازمانی ولا نسیته ولله لو عمری کَضیته حسره حسره ماکفانی ولا نسیته شمعه ولو اشعل بکَبر الحسن شمعه انه اشتعل طول الزمن شمعه یم کَبره خلیت القلب روحی روحی مشتاقه وبعید الدرب روحی والینتظر لیله صعب روحی واحبابی بدیار الغرب روحی [متن از: اینجا مشاهده و دانلود کلیپ ترجمه شده از: اینجا] خاک غربت بر سر من دیده گریان سینه سوزان دل فکارم شد حرم ویرانه یک سر زین مصیبت درد و محنت بی قرارم بی حرم گل های زهرا آه و افغان از غم آن سوگوارم یا رب بیت ولا ویران شده یا رب دل ها همه نالان شده یا رب خونین دل قرآن شده یا رب روحی مشتاقه وبعید الدرب روحی والینتظر لیله صعب روحی واحبابی بدیار الغرب روحی للبقیع الیمشی یشعر بالظلامه والمصایب عالائمه یکشف اصحاب الظلاله ویا حقدھم ھالنواصب عالائمه یاوکت یجمعنه یمھم والمأتم والمواکب عالائمه یمته نوصلھم وندمی الصدر یمته لکل واحد نشید کَبر یمته غایبنه یرجع عن قرب روحی روحی مشتاقه وبعید الدرب روحی والینتظر لیله صعب روحی واحبابی بدیار الغرب روحی بار دیگر از سقیفه در مدینه دست کینه گشته پیدااین همان دستی ست که می زد ضرب سیلی کرده نیلی روی زهرااین همان دستی ست که می زد ظالمانه تازیانه هل اتی رایا رب غرق عزا شد نه فلک یا رببر زخم حیدر زد نمک یا ربیاس علی را زد کتک روحی مشتاقه وبعید الدرب روحی والینتظر لیله صعب روحی واحبابی بدیار الغرب روحی لیله الغربه طویله وانتظرنه وانتظرنه ھا یاروحی شوفت الاحباب صارت صعبه صعبه ماکَدرنه ھا یروحی انظر کَبور الایمه ھدموھا مل صبرنه ھا یروحیادامه مطلب

پرستاری احتمالا باید یک صندلی باشد. صندلیای که آن را گذاشتهاند وسط مرگ و زندگی! و قرار است یک چیزهایی را عوض کند. یک چیزهایی که البته مهمترین دارایی آدم هم جزء آن است؛ جانش. صندلیای که خودش همهجای دنیا یک رنگ است اما صاحبانش نه. یعنی وارد کنه قصه که میشویم میبینیم پرستار داریم تا پرستار، همانطور که صندلی داریم تا صندلی.قصه از اینجا شروع شد که دیدم یک پرستار فلسطینی واکسن به دست گرفته و یک مقام اسرائیلی هم با خنده پهنی رو به دوربینها نشسته تا آن پرستار واکسنش را بزند. اما وقتی دنبال نمونههای آن گشتم به جایش تا دلت بخواهد قصه پرستارهایی بود که خون بر لباسهای سفیدشان نشسته است. در همین حوالی ما؛ جایی به اسم فلسطین.صندلی سرخ، آن دخترک بیست و یک سالهای بود که برای کمک به مجروحان راهپیمایی بازگشت رفتهبود. همین دو سه سال پیش بود، یکی زخمی شد، او دستهایش را بالا گرفت تا به نیروهای اشغالگر نشان دهد سلاح ندارد، تکتیرانداز اسرائیلی اما با خونسردی تمام سینهاش را هدف گرفت و یک سوراخ کوچک رو سینه او و یک سوراخ بزرگ روی سینه انسانیت باز کرد.سفیدپوشی بر زمین میافتد، پرستاری شهید میشود و مردم در تشییع جنازه او فریاد میزنند:« از غزه تا حیفا، یک خونو یک سرنوشت'>سرنوشت»این قصه دختر پرستار فلسطینی است؛ دخترکی که میگفت: «من از خاکم بیرون نمیروم و حقم را با دست خودم پس میگیرم. از گلوله نمیترسم و هرقدر هم در خطر باشم با تمام قوا مجروحان را نجات خواهمداد تا برگردند و از سرزمینمان دفاع کنند. افتخار میکنم در راه دفاع از وطنم شهید شوم.» و حالا او به خودش افتخار میکند که هم پرستار است و هم شهید.پرستاری اصلا در سرزمینهای اشغالی اینطوری است که مادرت تو را بدرقه میکند تا عصر برای افادامه مطلب

خانم اسما خواجه زاده در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما افزود: داستان این کتاب، درباره یک دختر فلسطینی است که از سال 1948 که اسراییل به فلسطین حمله می کند، آواره می شود و مجبور به مهاجرتادامه مطلب

شهرستان ادب: وقتی «رضوی عاشور» در سال ۲۰۱۰ رمان "طنطوریه" را به انتشارات "دارالشروق" در مصر میسپرد، گمان نمیکرد با این استقبال گسترده مواجه شود. اما وقتی کارش در ایران با عنوان «من پناهنده نیستم» ترادامه مطلب